Als ik de blues heb dan vermijd ik de blues. Ik laat me als ik in een dal zit namelijk makkelijk verder meetrekken in mijn stemming, terwijl ik juist behoefte heb aan tegengif. Herrie en energie is dan meestal het beste medicijn. Helaas was het net een tijd van blues: het ging even niet zoals ik dat zelf wilde. Joep Pelt, ik ken hem niet en het dringt later pas door dat het gewoon een 'Ollander is, zit sip voor zich uit te staren op de hoes van It Is What It Is. Het is geen aanbeveling: ik leg hem keer op keer opzij tot ik e.e.a. nader ga bestuderen. De cd is 'dedicated to R.L. Burnside & Ali Farka Toure': dit waren niet de minste. Hij kwam ze tegen op zijn reizen door Mississippi en Mali. Joep Pelt (1979), je had hem kunnen kennen van zijn band Pelt of eerder solowerk, gaat met hier en daar wat ondersteuning op zoek naar zijn eigen blues. Zijn leeftijd speelt hem geen parten. Naast twee traditionals ("Devil" en "Dark Was The Night") zijn er elf eigen nummers die er ook niet om liegen: er zijn woorden als asshole, fuck en demon. Eigenlijk valt het met mijn eigen leven toch wel mee. Het wordt tijd om mijn eigen blues aan de kant te zetten: It Is What It Is. Joep Pelt plaatst zich met deze cd in de rij van Dyzack en Michael de Jong, zover hij dat in het verleden nog niet gedaan heeft.