Zang behoort, met het weer en voetbal, tot de populairste gespreksonderwerpen binnen westerse samenlevingen: iedereen heeft er wel een mening over. Ondanks alle betreffende discussies klinkt, met name in Nederland, weinig kritiek op de geforceerde, ondiepe, nasaal afgeknepen vocalen die in onze pop- en jazzkringen overheersen. Joep Pelt onttrekt zich aan de heersende stemmalaise. de 28-jarige Nederlandse zanger heeft bij het beluisteren van grootheden uit blues, soul en country & western een meeslepende, wendbare stem uit het middenrif ontwikkeld. Teksten vormen niet de essentie van zijn songs, wél de vraag wat iemand gevoelsmatig te zeggen heeft. Pelt heeft de stervende Amerikaanse blues verlaten voor een verheugende alliantie met de Malinese zanger-gitarist Lobi Traoré, die licks, grooves en Bambara lekker door de songs weeft. Dromerige, melancholiek gefraseerde zang over pentatonische blue notes, en lome, polyritmische swing: dit stijgt uit boven het niveau van vele popgroepen van tegewoordig, waarin zelden een stem van allure te ontdekken is.

 Frist Lagerwerff