Joep Pelt | It Is What It Is

CD, Bad Reputation

tekst: Franky Bruneel

Joeps voornaam verraadt meteen zijn Nederlandse afkomst en met zo'n
familienaam scoor je zeker, wanneer je postuleert naar een baantje als
doperwtenwasser in een conservenfabriek. Deze Joep besteed zijn tijd
echter nuttiger! Nadat hij in 1995 op de Blues Estafette in Utrecht de toen
91-jarige Jack Owens had gehoord (Joep was toen pas zestien), wist hij
het: de blues zou zijn lust en leven worden. De rap-, pop- en metalbandjes
waarin hij toen als gitarist zat, konden verrekken. Een jaar later trok Pelt
naar het zuiden van de States, op zoek naar zijn held. Owens was toen al
overleden, maar Joep vond er diens harmonicaspeler, Bud Spires. Al
trekkend, doorheen de natuurlijke biotoop van de blues, vond Joep ook o.a. R.L.
Burnside, T-Model Ford, Willie Foster, CeDell Davis, Blind Mississippi
Morris en Frank Frost. Met elk van hen speelde hij daar samen, wat -
uiteraard - onuitwisbare sporen achterliet. Zelfs zijn studies boog
Joep om naar de blues. Voor de Universiteit van Amsterdam maakte hij een
sociologische scriptie over de duivel in de blues. Bezeten was hij, en
is hij nog steeds, om alle authentieke bluesstijlen te categoriseren en ze
zich eigen te maken. En Joep gaat hier ver in. Hij grijpt zelfs terug naar
de Afrikaanse wortels. Twee jaar geleden trok hij naar Mali, waar hij
gitaarles kreeg van o.a. wijlen Ali Farka Touré. 'It Is What It Is' is een
weergave van alle opgedane kennis, een versmelting van alle invloeden die
onophoudelijk door Joeps hoofd dwalen. De nu 27-jarige Joep Pelt slaat
er middels zijn meesterlijke eigenzinnigheid in om in één en hetzelfde
nummer dartele Piedmont-fingerpicking te demonstreren maar zijn turnarounds
van Afrikaanse ritmes te doordrenken. Zo is, bijvoorbeeld, ook 'Fastman'
een waanzinnig knap gespeeld voorbeeld van verschillende stijlen die in
Joeps briljante brein één worden: een deltabluesrifje op een countryritme,
voorzien van eenvoudige Afrikaans aandoende percussie. Ook in 'Burnin'
Rain houdt hij ons die ronde cirkel voor. Ik vind het allerminst
Verwonderlijk dat Joep in zijn thuisland heel wat media-aandacht op nationaal niveau
krijgt. Maar wanneer een VPRO-reportage stelt dat hij eigenlijk de
verkeerde achtergrond heeft voor de blues, dan ga ik toch even languit op mijn
rug liggen! Iemand die zo begeesterd heilige bluesgrond van overal ter
wereld meeneemt, om die thuis te mengen, er een coherente substantie uit te
kneden en ons hiervan extracten als kostbare relikwieën aan te bieden, heeft
meer achtergrond dan duizend blues-wannabees bij elkaar!